Repertuar

Tańce narodowe:

POLONEZ – pierwowzorem poloneza był taniec pieszy pochodzenia ludowego, tańczony najpierw wśród ludu, znany w swym pierwowzorze – chmielowym z drugiej połowy XVI i początku XVII wieku, z czasem przyjął się na dworach magnackich. Na dworach królów polskich polonez stanowił element ceremoniału dworskiego, będąc paradą szlachty przed monarchą. Tańczony był na rozpoczęcie balów, również obecnie inauguruje niektóre imprezy, dla podkreślenia ich uroczystego charakteru. Polonez jest tańcem uroczystym, w którym gracji ruchów towarzyszą posuwiste kroki. Zwykle w formie pieśni dwuczęściowej. Metrum 3/4, tempo umiarkowane, raczej powolne.

MAZUR – polski taniec narodowy w żywym tempie i metrum 3/4 lub 3/8. Nazwa tańca pochodzi od regionu Mazowsze w którym od dawna na wsi tańczono na wiejskich zabawach mazurki. Taniec ten łączy podobieństwo z mazurkiem i oberkiem (w szybszym tempie) i kujawiakiem (powolnym). Charakteryzuje się on tendencją do akcentowania drugiej i trzeciej części taktu oraz figurą rytmiczną o 4-sylabowej grupie, która jest złożona z dwóch ósemek i z dwóch ćwierćnut na przemian z grupą trzech ćwierćnut. W postaci stylizowanej występuje pod nazwą mazurek. Jest wesołym dynamicznym tańcem często tańczonym na szlacheckich dworach. Mężczyzna prowadzący w Mazurze to wodzirej. Popularność mazura wśród tańców salonowych przypada na wiek XIX. Znany i tańczony był w całej Europie. We Francji przyjął się w zmienionej wersji pod nazwą mazurka, wymawianej jako rodz. żeński.

KUJAWIAK – to polski taniec ludowy, pochodzący z Kujaw. Wywodzi się z kujawskich obrzędów weselnych. Jest tańcem spokojnym w metrum 3/4. Polega na chodzie w rytmie ćwierćnut na lekko ugiętych nogach. Nastrojowa, liryczna melodia nadaje mu zalotny charakter. Kroki taneczne oparte są głównie na łagodnym chodzie i obrotach, jedynie muzyczne akcenty na koniec frazy podkreślane są przez mocniejsze przytupywania.

Regionalne tańce wielkopolskie:

WIWATY – rozpoczynano nimi wesela i inne uroczystości. Istniał cały szereg wiwatów  opartych  są na prostych formach ruchu, chodu, biegu, chodo-biegu, krokach dosuwnych, dostawnych lub obrotowych, tzw. „krokanych”. Ich nazwy pochodzą  od początkowych słów pieśni,  sytuacji lub miejscowości  (Wiwat bratu mymu, wiwat weselny, wiwat od Śmigla). Duża różnorodność wiwatów  w Wielkopolsce zarówno w zakresie form muzycznych jak i tanecznych wiąże się z różnymi okazjami przy których były wykonywane – wesela, uroczystości czy zabawy.  Tańczono je parami, pojedynczo lub w grupie. W różnych regionach Wielkopolski miały też zróżnicowane kroki taneczne. Na  południowych terenach naszego regionu tempa wiwatów były szybsze natomiast na pozostałych terenach tj. w środkowej i południowej  Wielkopolsce, grane i tańczone  były w tempach nieco wolniejszych i bardziej zróżnicowanych.

WISIELOK – jest szoczem. Posiada przyśpiewkę i tańczony jest w formie zabawowej nieco wolniejszy niż polka.

KOZA – to taniec-zabawa dla dzieci i młodzieży. jest formą występowania polki i szocza jednocześnie. Krok podstawowy wykonywany jest na podskoku, w obrotach lub wysuwaniem nóg do przodu, do tyłu lub skrzyżnie. „Koza”  tańczona jest w zachodniej Wielkopolsce oraz w okolicach Krotoszyna i Pleszewa.

JAROCINKA – taniec ten zarówno pod względem ruchowym jak i muzycznym jest szoczem, jednak występuje w terenie pod nazwą polka jarocinka. Jest niezwykle lubiany, znany w okolicy Jarocina.

BRZUCHATY – dwuczęściowa zabawa taneczna rozpowszechniona we Włoszakowicach i okolicznych wsiach oraz w okolicy Leszna. Nazwa „Brzuchaty” pochodzi od sposobu wykonywania ruchów w pierwszej części melodii.

MARYNIA – pod względem muzycznym i ruchowym jest lendrem. Nazwa jego pochodzi od pierwszych słów przyśpiewki. Oparty jest on na krokach dostawno-dosuwnych i obrotach, wykonywanych w parze lub osobno, zakończony akcentem – tupnięciem.

CEGLORZ – bardzo popularny taniec-zabawa pochodzenia rzemieślniczego. Jest to dwuczęściowy taniec, w którym w pierwszej części tancerze wykonują ruchy, gesty związane z danym zawodem, a w drugiej części tańczą walcerka, polkę czy szocza.

Tańce szamotulskie:

CHODZONY

WIWAT

PRZODEK

ZA KOŁEM

STARA BABA

RAJLENDER

LUSTERKOWY

MARYNIA

PONIEWIERANY

OKRĄGŁY

Tańce kaszubskie:

KOSEDER – (kaszb.Kòséder) – polski taniec ludowy znany na Kaszubach i na Warmii, w obu regionach charakterystyczne wymachy nogami w obie strony, prawdopodobnie stąd pochodzi nazwa tańca (tańczyć koso). Taniec 2 częściowy, w tempie dość żywym, metrum 2/4. W pierwszej części pary tańczą po kole krokiem polki odwrócone przodem w kierunku tańca. Ręce mają skrzyżowane na wysokości pasa (złączone ręce lewe oraz prawe na krzyż). Po dwóch krokach polki następuje ruch nogą nie obciążoną na zewnątrz i z powrotem. W drugiej części pary wirują po kole trzymając się już, jak do polki.

NENKA – to jedna z zabaw taneczno-obyczajowych odgrywana zazwyczaj przed oczepinami. W tańcu przedstawiany jest tu przysłowiowy upór Kaszubki „Nenki”, która wydaje córkę za mąż.

MARESZKA – według opowiadań starych Kaszubów, tańczyli go dawni żeglarze. Jest to taniec odznaczający się szczególnym wdziękiem.

KOWAL –

WOŁTOK – (wetrójnik) – to taniec morski, który uległ upodobnieniu do śląskiego trojaka.

DŻEK – popisowym tańcem „głogowian” jest dżek, ten dziki korsarski taniec przyjął się na wybrzeżu i szybko rozprzestrzenił się na Kaszubach

Tańce śląskie:

TROJAKto śląski taniec ludowy, wykonywany w trzyosobowych grupach składających się z 1 tancerza i 2 tancerek. Taniec dzieli się na 2 części: wolną w metrum 3/4 i szybką w metrum 2/4.

Tańce mieszczan cieszyńskich:

CIESZYNIOK

SZPACERPOLKA

GOLESZOWSKA

GRABOWY

CZARDASZ

SZOT MADZIAR