Głogowa

Miejscowość Głogowa wzmiankowana jest już od 1232 roku, jako własność klasztoru Benedyktynów w Kościelnej Wsi koło Kalisza. Od tej pory, aż do roku 1706 wchodziła w skład dóbr prepozytury w Kościelnej Wsi, podległej opactwu Benedyktynów w Tyńcu pod Krakowem. Po odebraniu włości klasztornych Głogowa znalazła się w posiadaniu Freibengfelda, później w obrebie dóbr krotoszyńskich, które w 1819 roku przejał, jako męskie lenno dziedziczne, książe Karl Alexander von Thurn und Taxis z Regensburga. Od tej pory Głogowa pozostawała w rekach tej rodziny. W roku 1919 dobra krotoszyńskie przeszły pod tymczasową administrację skarbu państwa polskiego – a w roku 1928 majątek został rozparcelowany.

W 1789 roku cała miejscowośc liczyła 22 dymy i 121 mieszkańców, w 1841 roku bylo to już 36 dymów i 308 osób.

Na terenie Głogowy znajdują się pozostałości zespołu dworskiego, składającego się z dworu dzierżawcy i  części folwarcznej – ośmioraków,  piętrowego spichlerza, stodoły (obiekty z 4 ćw. XIX w.) oraz murowanego pieca do pieczenia chleba (I ćw. XX w.).

 [Źródło tekstu: Stanisław Małyszko,  Majątki wielkopolskie, tom III, Powiat Ostrowski, Muzeum Narodowe Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie, 1996]